ذات او باشد . 3 - توحيد در افعال ، و آن عبارت است از اين كه تأثير در عالم وجود را منحصر بداند به پروردگار عالميان ، و براى او شريكى در افعال قرار ندهد ، و هيچ چيز را در عالم امكان منشأ اثر نداند ، و همهء آنها را منتسب به واجب الوجود بداند ، و مصادر امور را منحصر به خداوند جليل بداند ، و اين كه اوست مبدأ هر موجودى و ايجادكنندهء هر كارى از خلق و رزق و عطا و منع و غنا و فقر و صحّت و مرض و حيات و ممات و غيره . 4 - توحيد در عبادت ، به اين معنا كه از براى حق تعالى شريكى در عبادت قرار ندهد ، و بندگى و پرستش و ستايش را خاصهء ذات ، او داند و كسى را در عبادت خدا شريك نسازد ، و از شرك جلىّ و خفى ( ريا ) منزّه باشد . [ رفتار درست با پدر و مادر ] ( آيهء 14 ) وَ وَصَّيْنَا الْإِنسنَ بِوَ لِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّه‌ُو وَهْنًا عَلَى وَهْنٍ وَ فِصلُه‌ُو فِى عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِى وَ لِوَ لِدَيْكَ إِلَىَّ الْمَصِيرُ اعراب : تقدير وهناً « بوهن » بوده و حرف جر آن حذف شده و توسط حملته منصوب گرديده است . و تقدير أن اشكر لى « بأن اشكر لى » مىباشد ؛ يعنى بالشكر لى و . . . . تفسير : بعد از امر به شكرگزارى نعمت‌هاى الهى ، به سپاسدارى و شكر والدين كه اعظم نعمت‌ها بر فرزند است امر مىفرمايد : وَ وَصَّيْنَا الْإِنسنَ بِوَ لِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَى وَهْنٍ وَ فِصلُهُ فِى عَامَيْنِ : ما انسان را دربارهء پدر و مادرش به نيكويى كردن به آنها و فرمان‌بردارى از ايشان و سپاسدارى و حق‌شناسى آنان سفارش كرديم ، در حالى كه مادرش او را در شكم خود در ايام باردارى در حال ضعف روى ضعف حمل كرد ؛ يعنى هميشه ضِعف او مضاعف مىشد تا وضع حمل شود . و